Maður verður að vera að endurnýja sig stöðugt til þess að staðna ekki. Einnig má ekki gleyma að sinna alltaf öllum þáttum til þess að missa ekki marks á einhverju sviði.

Þríhyrningurinn sem Arnar einkaþjálfarinn minn sýnir mér reglulega er kannski góður reminder. Ég man að vísu ekki alveg hvernig hann er nákvæmlega en snýst í grófum dráttum um að íþróttamaður þurfi að hafa góðan grunn. Mikilvægast og sterkast í botninum er næring, svo koma þol, úthald, styrkur og síðan loksins íþróttin sem maður sérhæfir sig í.

Ég trúi því að ég hafi náð ákveðnum botni í gær og því hef ég frábært tækifæri til þess að spyrna mér vel frá honum.

Ég ætla núna að byrja að borða betur, ætla hætta að borða svona mikið úti, þótt ég fái mér nú í 90% tilfella eitthvað hollt(það er líka svo mikil peningaeyðsla).
Ég er búinn að sinna lyftingum gífurlega vel undanfarið eða allavega sérstaklega hvað sprengikraft varðar. Hnébeyga og Clean.
Það sem vantar er hendur aðeins, mér finnst ég ekki drífa á markið lengur, er hrikalega fyrirsjáanlegur.

Ég verð að sætta mig við það að geta ekki neitt, þannig er staðan bara í augnablikinu, það er líka fínt að vera the underdog, meira að vinna, minna að tapa. Ég fer ómeðvitað að hugsa til þess þegar ég var hryggbrotinn, mátti ekki æfa, horfði eiginlega alltaf á æfingar, eina hreyfingin sem ég fékk var að labba. Ég labbaði allra mína ferða á þessum tíma, með ipodinn minn að hlusta á eitthvað hádramatískt lag eins og eitthva með Bonnie Tyler. Er ekk frá því að ég hafi fundið eld innra með mér, til að koma til baka, sjá og sigra.

Ég þarf að hverfa aftur til þeirra róta.